Parels

4 oktober 2014

De kamer hiernaast zit vol muziek en mannenstemmen. Ik hoor ze lachen, ik weet dat ze roken. Ik denk appelsmaak - het is altijd appelsmaak. Mijn ogen zijn geloof ik liever gesloten dan open. De laptop zucht. Mijn benen krijgen rode plekken van de ventilator die niet meer werkt. Fn + pijltje naar beneden, dit licht is te fel.

1. Stephane Coutelle 2. Steve Salo 3. Marcel Mariƫn 4. Neuza Rodrigues

Dit zijn beelden voor 's avonds, op de een of andere manier reflecteren ze mijn stemming. Ik voel me goed, dat is het niet. Maar foto's van bloemen en zachte zonnestralen zouden dan weer niet passen. Ik denk dat ik de complexiteit heel mooi vind. Dat ik erbij moet nadenken. Dat het me wat doet, wat dieper raakt dan bloemen doen. Dat ik erdoor een enigszins negatieve emotie ervaar die ik niet vervelend vind. De sfeer is onbeschrijfelijk in deze plaatjes, ik vind ze onheilspellend maar ook prachtig. Ik ben nu alleen en dat komt in deze plaatjes terug. Ik voel me niet eenzaam. Alleen en eenzaam zijn is niet hetzelfde. Alleen zijn kan heel fijn zijn, maar soms ook beangstigend. Dat is wat ik zie. De dubbele laag, is dat wat ik zoek? Of ben ik nu te dubbelzinnig? Ben ik te moe?

Stephan Coutelle maakte een prachtige serie die een diepe indruk heeft achter gelaten. Insomnies.
Daarnaast maakte Neuze Rodrigues een serie waar ik het benauwd van krijg. Ik voel me nietig, een beetje naar, en als ik er naar kijk merk ik dat ik frons. Unknown en Unknow II. Eigenlijk zorgen allebei de kunstenaars ervoor dat ik me ietwat misselijk voel. Misschien moet ik wat eten.

Het is zaterdag 01:42. Marktdag. Sportdag. Studiedag. Maar eerst ga ik in slaap vallen op het ritme van de voetstappen, bierflesjes en stemmen van hiernaast. Ik hoop niet te dromen over Insomnies.

Slaap lekker

4 gedachten: