met de diana in utrecht

24 augustus 2014

Op een maandag in maart stond ik in een donkere ruimte. Ik zag geen hand voor ogen, ook niet toen ik gewend was aan het donker. Door aan de muur en meubels te voelen, wist ik waar ik was. Spannend. Ik zocht de spullen die ik moest gebruiken, van te voren had ik ze al klaar gezet. Shit! - ik miste een schaar. Weer verder op de tast de ruimte in. Een schaar, check. En weer terug. In het donker trok ik het rolletje uit de camera; een Diana Mini, die ik mocht lenen van een medecursist. In het licht had ik het al geprobeerd, maar hij had behoorlijk vast gezeten. Vervolgens de hoekjes van het negatief afknippen en 'm inspoelen. Ah, hij bleef steken, ik ben klaar. Dan in het tankje, de deksel erop en bij het draaien het verlossende geluid - klik. En dan, via de meubels en de muur, op zoek naar het lichtknopje. Ik vond 't nog steeds spannend.

Fijn, ik kon weer zien wat ik deed. Tijdens het in- en uitgieten en schudden van de chemicaliën in de koker, trok ik eens aan het flapje dat nog uit mijn fotorolletje stak. Ik voelde niet dat het negatief bleef steken, nee, een stuk van zo'n 30 cm trok ik nog uit het rolletje. Alweer shit. Ik kreeg het warm en begon gelijk te bedenken welke foto's erop zouden staan. Het zat het diepst in het rolletje, dus het waren de laatste foto's. Gelukkig. Ik was erg benieuwd naar deze; ik had een mooi nieuw stukje bos ontdekt in het Kralingse Bos. Maar de foto's van mijn vriendje, die ik had gemaakt op ons dagje weg naar Utrecht, stonden er gelukkig op. Omdat hij voor vijf maanden in het Londen zit, wilde ik nog wat te ontwikkelen hebben. Maar ik voelde me wel een super sukkel.

Ik vond het leuk om dit cameraatje te gebruiken! Ik heb het idee dat ik 'echte' Instagramfoto's maak, omdat de negatieven vierkant zijn. Vind ik leuk! Ik moet wel aan wat dingen wennen:
door de zoeker zag ik niet het precieze beeld dat ik zou fotograferen, het is maar een indicatie. Ik zag ook de lens door de zoeker, best grappig. Maar hierdoor ligt de horizon in mijn foto's veel hoger dan ik wilde en dit vind ik wel jammer, omdat ik dit niet zo mooi vind - ik heb de horizon liever laag
er is maar één sluitertijd, 1/60. Dit is niet zo heel erg, maar ik moet er wel rekening mee houden dat ik de camera best stil moet houden! Sommige foto's zijn ook bewogen
wat nou eenmaal bij de Diana Mini hoort, is dat niet alles even scherp is. Ik ben een goede spiegelreflex gewend waarbij ik heel precies kan instellen wat ik scherp wil hebben. Maar hier zitten maar 4 standen op waarop ik kan scherpstellen. Dit is wel wennen hoor, en ik weet niet of ik dat wel kan. Vooral omdat ik het ook vergeet, oeps!

dubbele belichting in combinatie met de Pentax Asahi | lunch bij Olivier | Park Lepelenburg | Park Lepelenburg | dubbele belichting | fietsen | afscheidscocktails met huisgenootjes | ik ging hem missen | Guuspoes

Als ik deze foto's weer zie, krijg ik een brok in mijn keel. Het was nog koud buiten en mijn stage moest nog beginnen. Ik dacht dat de vijf maanden eeuwig zouden duren en zat ontzettend op tegen zijn vertrek. Het verging me beter dan ik had verwacht, maar nu hij weer terug is, merk ik ontzettend dat ik heel veel gezelligheid heb gemist. Lucas' aanwezigheid is zo fijn, het leven is een stuk leuker met hem dan zonder hem. In de laatste weken werd zijn afwezigheid bijna tastbaar, het was zo zwaar aanwezig. Iets dat ik nog nooit had ervaren en alleen zo kan omschrijven.

De Diana Mini is perfect voor dubbele belichtingen en vage, dromerige beelden. Hier hou ik wel van, maar niet van onscherp. Daar kan ik heel slecht tegen. Daarnaast kan ik niet precies zien wat ik vastleg, en dat vind ik heel vervelend! Nee, doe mij maar een goeie spiegelreflex met scherpe beelden en waarbij ik de controle heb over wat er op het negatief verschijnt, niet het cameraatje zelf. Wel denk ik dat een kleurenfoto mooier uitkomt bij de dubbele belichtingen van de Diana Mini - hier ben ik nog wel mee bezig!

Heb jij wel eens met een Diana Mini gefotografeerd en wat zijn jouw ervaringen?

Liefs en een fijne zondag!

1 gedachten:

  1. Ik snap je! Ik maak ook graag zo scherp mogelijke foto's net zoals ik ze wil. En toch vind ik je foto's heel erg mooi. Ze hebben, net zoals jij het beschrijft, iets dromerigs. Iets waar ik naast scherpe foto's ook erg van hou. Het verhaal erachter maakt ze nog mooier. Fijne post Sanne!

    BeantwoordenVerwijderen